Affetmek Özgürleştirir

0 0

Affetmek kelam konusu olduğu vakit herkes affetmenin kendi için yararlı bir karar olduğunu bilir. Lakin yaklaşık olarak şöyle düşünür “bana bu yapılan o kadar makûs niyetli ve ağır sonuçları olan bir hareket ki bunu affetmem mümkün değil, yani bu istisnai bir durum” işte tam da bu noktada affetmek gerekiyor esasen. Zira affetmediğiniz her an size verilen ziyanı yaşamaya devam ediyorsunuz.

Örneğin yolda yürürken yanınızdan süratle geçen bir otomobil çamurlu suları üstünüze sıçrattı. Muhtemelen çok sonlanır, söylenirsiniz. Çabucak gidip üzerinizi değiştirip duş alırsınız ve yeniden muhtemelen bu olayı unutursunuz. Kesinlikle buna benzeri bir tecrübe yaşamışsınızdır. O sürücüyü affeder misiniz? Zihinsel sisteminizden çıkarır atarsınız umursamazsınız lakin bundan sonra yolda yürürken otomobillere karşı daha dikkatli olursunuz.

Bir de şunu düşünün. O gün o çamurlu elbiseyle tüm gün dışarıda kalmak zorunda kaldınız. Ne kadar berbat bir gün değil mi? Tüm gününüz sürücüye küfür etmekle geçer.
Affetmemek tam olarak bu türlü bir şey işte. Size bir ziyan verildi ve siz o ziyanı kendi hayatınızdan telafi edemiyorsunuz ve doğal olarak o ziyanı veren şahsa daima odaklanıyorsunuz. “bu affedilemez”

“Bu affedilemez” dediğiniz her durum sizin hayatınızda tıkanma yaratır ve ilerlemenizi mahzurlar. Sizin canınızı yakan bir şeyi affetmiş olmanız ise dünden bir adım daha ileride olduğunuzun delilidir. Siz aslında affederek ihanete uğrama hissinden özgürleşmiş oluyorsunuz ve zihninizde bir sürü alan açılıyor.

Çoğunlukla; affetmek dendiği vakit ilgili kişiyi tekrar hayata alma niyeti geliyor. “Bana bu yanılgıyı yapanı nasıl affederim” demek bir manada “ona nasıl bir daha güvenebilirim” manasına gelebiliyor. Bunu ayırmak çok kıymetli. Size kötülük yapan birini yine hayatınıza almanızı size kimse tavsiye etmiyor. Ha özür diler, pişman olur ve sahiden değişmiştir siz İSTERSENİZ onu hayatınıza alırsınız ya da almazsınız bahis bu değil. Ben size berbatlığı içinizde taşımamaktan bahsediyorum. Aslında sokak ağzı ile söylemek gerekirse ben size “Salın” diyorum.

Ormanda yürüyordunuz. Bir yılan sizi soktu. Siz yılana düşmanlık güder misiniz? Ya da yılanın sizden özür dilemesini bekler misiniz? Yılanla arkadaş olmayı umar mısınız? Hayır yalnızca bundan sonra ormanda daha dikkatli yürürsünüz. Çünkü bilirsiniz ki yılanın tabiatı böyledir. Birebir şey beşerler için de geçerli. Size kötülük yapmış biri aslında sizi tabiatından haberdar eder. Siz de “hımm bu kişinin tabiatında bu türlü bir durum varmış artık bu bireyden uzak durayım” dersiniz. Artık diyeceksiniz ki “ama o insan ve yılan üzere içgüdüsel davranmıyor bile isteye kötülük yapıyor” hayır işin gerçeği tabiatı gereği bu türlü davranıyor. Size kötülük yapan bireye dikkat ederseniz esasen sizin dışınızdaki diğer bireylere de büyük ihtimalle misal berbatlıklar yapmıştır. O yüzden bırakın su testisi su yolunda kırılsın.

İnsanoğlu neredeyse bir hayvan kadar içgüdüsel davranır aslında. Kötülük yapan bireylere anlayıi gösterin demiyorum burada mazoşist bir yapı ortaya çıkar. Hatta kötülük yapanlar bu durumu kullanır ve mağdur şöyle der “ama o çocukluğunda çok acı çekmiş ondan bu türlü davranıyor” bakın siz psikolog değilsiniz ve size ısrarla makûs davranan birini değiştiremezsiniz yapmanız gereken o bireyden uzaklaşmak ve sonlarınızı korumaktır. Lakin şunu da unutmayın ısrarla kötülük yapan bireyler hakikaten mutsuz bireylerdir ve o kadar mutsuzlardır ki kendi çıkarları için diğerlerine ziyan vermekten çekinmezler. Zira onlar için “dünya çok makûs bir yerdir ve uyanık olan kazanır” ve lütfen bu tip bireylerle karşılaştıktan sonra siz de bu türlü düşünmeye başladıysanız çabucak silkelenin ve kendinize gelin. O kişi tarafından zehirlenmeye ve olumsuz tarafta dönüşmeye karşı çıkın. Yapmanız gereken en düzgün şey ormanda her çeşit hayvanın olduğunu bilmek, kendini muhafazayı öğrenmek ve eksiksiz tecrübelerle karşılaşmak için heyecan duymak. İşte hepsi bu.

Doğal yoruma açık ve iki kişinin de birer modül haksız olduğu tartışmalı durumlar da kelam konusu olabiliyor. İnsan aslında birini nitekim affedebilmek için yaşanan olayı tahlil edebilmesi gerekiyor. Ne yaşadığımızı anlamadan affedemeyiz. Kendi yanlışlarımızı kabul edip kendimizi affetmedense karşı tarafı affetmemiz sıkıntı. Bu yüzden kesinlikle yaşadığınız olayı detaylarıyla düşünün ve iki tarafı da dürüstçe tahlil edin.

Bir öbür sorunsa kişi “o olaydan sonra kimseye güvenemiyorum o benim itimadımı çaldı” diye düşünür. Birinden ziyan gördüğümüzde insanlara ve hayata karşı itimadımız, samimiyetimiz, hayallerimiz zedelenir, fizikî gücümüz bile düşer. Zihnimiz daima o şahısla meşgul olduğu için performansımız dikkatimiz azalır. Bakın aslında zihin daima bir mevzuyu düşünüyorsa orada şimdi çözemediğiniz görmeniz gereken bir şey vardır, zihin bu yüzden sizi uyarıyordur. Hakikat tahlil çok kıymetli. Bazense insan “affettim ben çoktan” der lakin o günden sonra değişik biri olur ve bu da olumsuz karamsar inançsız bir kendiliktir. En önemli hasar budur aslında. Siz size ziyan veren kişi tarafından zehirlenmiş ve dönüştürülmüşsünüzdür. Bundan kurtulmanın tek yolu o zehri içinizden atmaktır.

İnanç, samimiyet üzere kavramlar çok pahalı ve kıymetlidir. Aslında itimat önemli bir iştir. İnancın önemli bir iş olduğunu aslında inancımız bir sefer kırılmadan anlayamayabiliyoruz. İçsel resen akan itimat çok hoş bir histir ancak aslında süreç içinde bize birtakım ikazlar vermeye başlar. O ihtarları yanlışsız okumamız ve her halükarda %100 değil de %99,5 itimat daha düzgündür. Bir daha kimseye güvenmemek yerine lütfen kendinize şunları sorun:
1) Bağlarımda sonlarımı koruyabiliyor muyum?
2) Münasebetlerimde verdiğim kadar alabiliyor muyum?
3) Münasebetlerimde muhtemel riskleri yanlışsız okuyabiliyor muyum yoksa gereğinden fazla optimist miyim?

Artık burada şöyle bir durum daha var. biz bize yapılan hiçbir berbatlığı mutlaka hak etmiyoruz. Kendini suçlama perspektifi çok sorunlu ve hiçbir faydası yok. Ancak şunu anlamamız gerekiyor apansız üzerimize yıldırım düşmedi biri bize kasıtlı kötülük yaptı. Bizim ruhsal yapımızda toplumsal ilgilerimizde kesinlikle bir kaçak olmalı ki kişi o kaçaktan içeri girebildi. Bu kaçağı keşfedin. Bu kaçağı fark edip savunma sisteminizi güçlendirdiğinizde aslında size yapılan kötülük uygunluğa dönüşür.

Birebir yere iki sefer yıldırım düşmez. Fakat insan birebir yerden birden fazla vurulabilir. Yaşamışsınızdır. Birbirinden farklı şahısların size benzeri ziyanı verdiği oldu mu? Sizse her seferinde bu sefer tahminen farklı olur umuduyla dener durursunuz. Her seferinde çok yeterli çok suçsuz olmuş olabilirsiniz. Zati hatalı da değilsiniz fakat sizde bir kaçak var bunu fark edip dönüştürdüğünüzde bir daha asla bu türlü bir olay yaşamayacağınıza garanti veriyorum.

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.