Ağlanacak Bir Şey Yok

0 0

Çocuklar neden ağlar? İstedikleri şeyler olmadığı için mi? Şımarıklıktan mı? İstediğini yaptırmak için mi? Bu sorular hepimizin sorduğu ve birinci aklımıza gelen sorular olabilir. Hiç diğer manada düşündük mü? Ya da nitekim kalpten sorduk mu? Neden ağlıyor bizim çocuklarımız diye?

Gözyaşları çocukların sözleridir. Dünyaya gelen bir çocuk şimdi lisan gelişimi olmadan evvel annesine gereksinimlerini ağlayarak lisana getiriyordu. Bebeğin her ağlaması farklı bir muhtaçlık içindi. Kimi ağlamalar açlıktan, kimi ağlamalar cilt teması isteğinden, kimi ağlamalar korkudandı. Her ağlamanın kesinlikle bir manası vardır, gözyaşları çocuğun cümleye dökemediği sözleridir.

Dili gelişmiş çocuklar içinde bu böyledir. Akıcı bir halde konuşan çocuklar da hislerini gözyaşları ile lisana dökmeye gereksinim duyabilirler. Biz yetişkinler için bile hislerimizi yaşamak ve tabir etmek çok zorken küçücük bir çocuktan hislerini sözel olarak söz etmesini bekleyemeyiz. Küçücük vücudunda ve zihninde bir sürü sarsıntılar olan çocuklar biz yetişkinler için “aman bunda ne var ağlanacak” dediğimiz şeylerden çok fazla etkilenir ve altında ezilirler. Gözyaşları yalnızca bu yaşantıların tabir edilmesini sağlamaz. Boşaltılmasını ve rahatlatılmasına da imkan tanır. Dünya ile yeni yeni tanışan çocuklar için her şey çok zorken, onların ellerinden gözyaşları aracılığıyla lisana gelen hislerini ve rahatlama imkanlarını almayalım.

BIRAK AKSIN GÖZYAŞLARIN, İSTEDİĞİN KADAR AĞLAYABİLİRSİN, AĞLAMANI DURDURMA, KENDİNİ SIKMA, SEN HAZIR OLDUĞUNDA BEN KONUŞMAK İÇİN SENİ BEKLİYOR OLACAĞIM. BIRAK AKSIN Kİ GÖZYAŞLARIN KÜÇÜK VÜCUDUN VE RUHUN RAHATLASIN, VÜCUT KAYITLARINA ŞİFA DOLU SÜREÇLER EŞLİK ETSİN.

Ağlayan bir çocuk karşısında ne yapalım?

Ağlayan biriyle beraberken evvel ona “alan tanımak” gerekir. Tamam ağlanacak bir şey yok sakinleş üzere telaffuzlarda bulunmak kişiyi bedelsiz hissettirebilir, öfkelendirebilir ve anlaşılamadığını düşündürebilir. Bu çocuklar için de böyledir. Ağlayan bir çocuğu sakinleştirmeye çalışmak yerine evvel ona ağlaması için inançlı bir alan tanımak gerekir. Bunu kelama de dökmek çok kıymetlidir. “Ağlayabilirsin, kendini sıkma, derin nefes al, bırak gözyaşların aksın, aksın ki seni rahatlatsın”

Kültürümüzde ağlayan birine yahut bir çocuğa çabucak mendil uzatmak vardır. Bu dolaylı yoldan al gözyaşlarını sil ve sus demektedir. Ağlayan birine çabucak mendil uzatmak onun gözyaşlarını durdurur, hislerini bastırmasına neden olur. Mendili elimizde tutmak kafidir, kişi yahut çocuk isterse onu elimizden alacaktır zati. Onun hazır oluşu çok değerlidir.

Çocuklar ağladığında neden ağladığını evvel düşünmeliyiz. Yargılamadan, aşağılamadan düşünmeliyiz.

İstediğini yapmadığım için ağlıyor yargıdır, istediği olmadığı için üzüldü niyeti ise çocuğun hislerini kabul etmektedir.

Çocuk sakinleştiğinde bu hisleri ona yansıtmak gerekir. Canın çok yandı, sana oyuncak almadığım için çok üzüldün, kardeşine kızdın vb. biçimde hisleri yansıtmak çocuğu bedelli ve anlaşılmış hissettirir.

Her canlının hayattaki en değerli gereksinimidir anlaşılmak. Anlaşılmış çocuk sakinleşir…

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.