Ayrılık Derdi

0 0

Evet yeni heyecanlar, yeni korkular, yeni gururlar…. Eylül ayı yaklaştı, okullar açılıyor her Eylül ayında olduğu üzere annelerden bize gelen en çok soru çocuğumu okula nasıl hazırlayacağım? nasıl göndermeliyim? sanki okula gitmeye hazır mı? bilişsel olarak her ne kadar testlerle bunu ölçsek de duygusal olarak ölçmenin tek bir yolu yok maalesef… Birinci kez yaşanan her zorluk üzere okula alışma sürecinde de çocuklar ve ebeveynlerin de birtakım zorluklar yaşaması çok doğal fakat okul adaptasyonu devrinde çocuğun ebeveynlerinden sağlıklı bir formda ayrılabilmesinin, okula olan algısını ve ahengini etkileyen en kıymetli faktörlerden biri olduğunu söyleyebiliriz. Tam da bu nokta da ayrılık telaşı dediğimiz bir kavram işin içine giriyor. Ayrılık derdi, gerçek bakım veren bireyden uzak kalma tasasıdır. Ayrılık Derdi Bozukluğunun temel özelliği çocuğun meskenden ya da bağlandığı şahıslardan farklı kaldığında devamlı çok dert ve telaş yaşamasıdır. AKB’de en sık görülen belirtiler; ayrılma ile alakalı düşünce hissi, yanında bir yetişkin olmadan ya da yalnız kalmayı reddetme ve konuttan ya da bakım veren şahıslardan uzakta uyumayı reddetme olduğunu gözlemleriz. Bunu da toplum da anne babasından ayrılmak istemediği için okula gitmek istemeyen çocukların varlığı ile sıklıkla görüyoruz. Okul bahçesinde beklemekten yorulan, mesken içerisinde çocuğunun yanından bir dakika bile ayrılmayan tükenmiş ebeveynler sıklıkla terapi odasında dinlediğimiz danışanlarımız ortasında yer alıyor. Yapılan çalışmalar çocukların aile tavırlarının çok hami ve çok denetimci olmasının çocuklar da korku düzeyini arttırdığını göstermiştir. Çocukluk periyodu ayrılık korkusu davranışının annelerin kendi korku seviyeleri de ile ilgili olduğu da düşünülmektedir. Tasanın öğrenilen bir davranış olduğu fikrinden çıkan bu görüşe nazaran çocuklarda görülen ayrılık derdinin anneden bulaşıcı bir davranış olduğu söylenebilir. Çocuk gelişiminin birinci yıllarında dertli bir ebeveyn ile vaktini geçirdiğinde bu davranışı kendi ile özdeşleştirip yeni temaslarda kullanarak kendinde kalıcı bir davranış haline getirebilmektedir. Birden fazla ebeveyn ayrılık korkusu yaşayan çocuğunu bir bakıcıya, kreşe yahut öğretmene bırakmanın ne kadar sıkıntı olduğunu bilir. Ebeveynler olarak bu durumlarda; Çocuğun ayrılık derdinin yalnızca çocuktan kaynaklı olmadığı farkına varılarak bu durumun aşılması için ailenin katkısının çok kıymetli olduğu fark edilmelidir. Annenin yahut çocuğun yaşadığı tasa durumunda kendilerinin baş edemedikleri gözlemlendiğinde profesyonel dayanak almaktan kaçınılmamalıdır. Ebeveyn tavırlarının da çocuğun korkusu üzerinde tesiri olduğu göz önüne alındığında, ailelerin kullandıkları muhakkak başlı kalıp davranışların farkına varması ve hangi davranışın korkuya yol açtığını anlayabilmesi telaş durumunun ortadan kalkması için epey değerli bir adım olacaktır. Tüm çocuklara ve ailelerine bu süreçte kolaylıklar, yeterli tecrübeler dilerim.

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.