Duygusal Zeka ve Atılganlık

0 0

Bu yazıda sizlere büsbütün özgün olan bir analizimden bahsedeceğim.
Duygusal zekası yüksek iki tipleme var. Ben bunlara uygulayıcılar ve gözlemleyiciler isimlerini verdim. Bu yazıyı okuyanlar ortasında çok fazla gözlemleyici olduğunu varsayım ediyorum. Gözlemleyiciler çoklukla içedönük kişilik yapısındalar ve toplumsal ortamlarda kendilerini söz etmemeyi tercih eden bireyler oluyor genelde.
Gözlemleyiciler toplumsal ortamlarda başkan olma, dikkat çekme, ön plana gelme bahislerinde dışarıdan bakıldığında isteksiz görünüyorlar. Lakin başarılı uygulayıcıları çok fazla gözlemliyor. Neyin neden olduğunu anlamaya çalışıyorlar. Toplumsal ortamlardaki değişkenler, işe fayda stratejiler ve manipülasyon konusunda çok fazla bilgililer. Lakin bunları uygulamaya koymayı tercih etmiyorlar. Herkesin vardır etrafında bu türlü birileri. Ondan akıl almak istersiniz, onun dediklerini uyguladığınızda hayatınız daha uygun bir hale gelir. Ama o kişinin hayatına baktığınızda olması gereken yerde genel değildir. hiç düşündünüz mü bu bireyler duygusal zeka açısından bu kadar yetenekli oldukları halde niye bilgilerini hayatına akıtmazlar? Zira onlar uygulayıcı değildirler, onlar gözlemleyicidirler.
Gözlemleyiciler benim tahminimce fıtrat olarak dışadönük olup, birinci 5 yılda yaşadığı travmalara bağlı kendi iç dünyasına çekilen ve hayatın içedönükleştirdiği bireylerden çıkıyor. Yani kişi gerçekte içedönük değil, toplumsal ortamlar ve liderlik davranışları zihinsel olarak dikkatlerini çekiyor lakin uygulamaya geçmek istemiyorlar.
Gözlemleyicilerin ekseriyetle içedönük kişiliklerden çıktıklarını söylemiştik. Bu şahıslar daha çok müelliflik, ressamlık, şairlik, müzisyenlik üzere edebiyat ve sanat alanlarında ya da bilim insanı olarak akademik alanda kendilerini ortaya koymayı tercih ederler. Şayet nitekim düzgün bir gözlemleyiciyse hayatta çok güzel noktalara gelebilirler ama kıymetli bir handikapları vardır:

MÜKEMMELLİYETÇİLİK!

Evet gözlemleyicilerin ekseriyetle olaylar kendi başının içinde gerçekleşir ve daima zihninde olayları törpüler dururlar, yani kusursuzlaştırmaya çalışırlar. Uygulayıcılar ise bu türlü değildirler. Birden fazla toplumsal muvaffakiyetlerinin kaynağı üzerine bile düşünmezler. Yalnızca yaparlar. Just do it! tam olarak uygulayıcılar için söylenmiştir. Uygulayıcılar denemekten de başarısız olmaktan da korkmazlar. Tekrar tekrar denerler. Aslında muvaffakiyetin sırrı büyük oranda başarısızlığa tahammül edebilmekten geçer. Gözlemleyici ise ortamı gözlemliyor ya uygulayıcının rezil olduğu, birilerinin ona güldüğü olayları vs hafızasına kaydeder. Gözlemleyici toplumsal açıdan aşağılanmaktan o kadar korkuyor ki en düzgün bildiği bağlantı stratejilerini bile denemeyi tercih etmiyor.
E tabi gözlemleyicilerin davranış pratikleri de az olduğundan birinci denemelerinde kimi başarısızlıklar da olacaktır. Bu yüzden kırk yılda bir yapılan denemelerde de büyük muvaffakiyetler beklememek lazım.
Dışadönüklere dikkat edin. Nitekim kendinden eminlerdir ve özgüvenleri yüksektir. Etrafınızda sizden daha az varlıklı, daha az güzel, daha az zeki olduğu halde sizden daha uygun noktalarda olup, daha fazla toplumsal onay alan kimse yok mu? Şayet uygulayıcıysanız muhakkak bu türlü biri vardır. Uygulayıcı bir formda kalabalığı eline almaktan hoşlanır ve yarı otomatik formda davranır. Yani sonuca odaklanırlar, nedene ya da nasıla değil.
Artık duygusal zekası yüksek içedönüklere yani gözlemleyicilere tekrar bakalım. Haddim mi değil mi diye düşünmekten mütevazilik zehirlenmesi yaşıyorlar. Başarısızlık korkusu, mükemmeliyetçilik ve gerçekte saklı kibirleri yüzünden sahnenin ardında kalmayı ve uygulayıcılara kıskançlık ve aşağılamayla bakmayı seçiyorlar.
Yani ben diyorum ki, şayet sen de bir gözlemleyiciysen, madem bu kadar güzel biliyorsun, çık artık sahneye. Zira şayet bir gözlemleyici uygulamaya geçerse onu hiç kimse tutamaz.

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.